✍🏼 ความสัมพันธ์ส่วนตัว

ธุรกิจและหน้าที่รับผิดชอบ เป้าหมายและโปรเจกต์ องค์กรต้นสังกัดและบริษัทของลูกค้าภายใต้การดูแล … ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องไกลตัว เป็นเรื่องจับต้องได้ยาก

ธุรกิจคืออะไร? เป้าหมายมันมีชีวิตมั้ย? ถ้าองค์กรนี้ตายไปแล้วจะเป็นยังไง? … ไม่มีอะไรเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่มีอะไรผูกพันลึกซึ้ง นอกจาก …คนที่อยู่ใกล้ตัวเรา

ลึกๆแล้วเราทุกคนทำงานกับคนและเราทุกคนทำงานเพื่อคน … โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนใกล้ตัวที่เรามีความสัมพันธ์อันดีด้วย

ผมเชื่อว่าเราทุกคนเคยพูดและเคยได้ยินประโยคแบบนี้

• “กูไม่อยากทำหรอก เบื่อหัวหน้ามัน แต่ถ้ากูไม่ทำเดี๋ยวน้องมันจะซวยเอา”
• “เอาเถอะๆ ทำให้พี่เขาไปก่อนนะ ช่วงนี้เขายุ่งจริงๆ”
• “ก็ช่วยๆกันไปค่ะ หนูเข้าใจว่าลูกค้ารายนี้เรื่องเยอะ หนูโดนมาแล้ว”
• “ผมขออยู่แก้บั๊กอีกนิดจะได้รีบส่งให้ทีมซัพพอร์ตเร็วๆ ลูกค้าจะได้ไม่เดือนร้อน”

นั่นคือความสัมพันธ์ส่วนตัว นั่นคือการทำงานเพื่อคน (สิ่งมีชีวิต)

ในทางกลับกัน น้อยครั้งมากที่ผมจะพูดหรือได้ยินประโยคแบบนี้

• “หนูต้องขยันเพื่อทำให้ธุรกิจเติบโต 15% ตามที่ท่านประธานประกาศไว้ค่ะ”
• “ผมช่วยพี่ก็ได้ครับเพื่อเป้าหมายสูงสุดขององค์กรเรา”
• “ผมยอมอยู่ปั่นงานดึกๆให้ก็ได้ครับ เคพีไอของทีมเราจะได้ไม่ตก”

เพราะโดยสัญชาตญาณแล้วเราเป็นสัตว์สังคม เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ให้คุณค่ากับสิ่งมีชีวิตมากกว่าอย่างอื่น เรามีความเห็นอกเห็นใจ และเรามีดีเอ็นเอที่อยากทำดีให้กัน

ที่ผ่านมามีหลายครั้งที่พื้นฐานความเป็นมนุษย์ตรงนี้ถูกลืมไป เราถูกครอบงำด้วยสัญลักษณ์ภายนอกมากมาย ธุรกิจ, องค์กร, โปรเจกต์, เป้าหมาย, เคพีไอ, และหน้าที่รับผิดชอบ … เราถูกชักจูงตัวสัญลักษณ์เหล่านี้มานานและมันไม่รากฐานที่แท้จริง พวกมันเป็นแค่ผลพลอยได้ของสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น

ความสัมพันธ์ส่วนตัว ความใกล้ชิด และความไว้เนื้อเชื่อใจต่างหากที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง มันเป็นสิ่งที่ทุกคนมองหาและเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการเป็นทั้งผู้ให้และผู้รับในเวลาเดียวกัน

ความสัมพันธ์ส่วนตัวเป็นเรื่องสำคัญและจำเป็นอย่างยิ่งต่อความก้าวหน้าความสำเร็จของทุกเรื่องที่เราทำ

สัญลักษณ์จะเป็นได้แค่สัญลักษณ์ต่อไปจนกระทั่งเราเริ่มเข้าใจความต้องการพื้นฐานของมนุษย์ทุกคน … นั่นคือความสัมพันธ์ส่วนตัวกับคนรอบข้าง ❤️